حميد جونم ببخشيد خيلي وقته كه اينجا واست چيزي ننوشتم

با تمام وجود رسيدن بهار 87رو به تو تنها عشق و عزيزترين و مهربونترينم

تبريك ميگم و از خدا مي خوام سال خيلي خوبي داشته باشي و هيچ چيزي

غمگينت نكنه

دوست دارم حميدم

حميدم:
در بنفشه زار چشم تو من ز بهترين بهشت ها گذشته ام
من به بهترين بهارها رسيده ام
اي غم تو همزبان بهترين دقايق حيات من
لحظه هاي هستي من از تو پر شده

باز كن پنجره ها را اي دوست هيچ يادت هست كه زمين را آتشي وحشي سوخت
برگ ها پژمردند تشنگي با جگر خاك چه كرد
باز كن پنجره ها را كه نسيم روز ميلاد اقاقي ها را جشن مي گيرد
و بهار روي هر شاخه كنار هر برگ شمع روشن كرده

ساز های پر از آواز                                                                     

      همه بی آهنگ ولی پر از راز                                           

دستی نیست که آنان را

                                           بصدا در آورد    

                    پس بیا تو آنها را بنواز              

چو فرهاد آمدي و تيشه در دست

تنم چون بيستون از تيشه سر مست

تن و جان و دلم هم ريشه ي توست

صداي تيشه ات در سينه بشكست

در خيالم آينه اي ساختم از تو ، نگاهت به وسعت بيكران آبي آسمان ها ، قلبت به

پهناي دشت و سرسبزي جنگل ها ،و آغوشت بهترين و گرم ترين جايگاه امن است

براي من كه همانند گنجشكي باران خورده و بي پناه هستم

حميد جونم امشب خيلي اعصابم به هم ريخته آخه تا من از اتاقم بيرون رفتم تو

زنگ زدي منم نبودم جواب بدم حالا چيكار كنم دلم تنگ شده با اينكه فقط 6روز تا

شهريور مونده اما من ديگه طاقت ندارم حالا امشب چه طوري بخوابم ؟؟؟ حقمه كاش

نمي رفتم بيرون
حميدم من معني واقعي شمردن رو هر روز بيشتر از روز قبل فهميدم ، شمردن

لحظه هارو ، من طعم همه ي لحظه هايي رو كه تو ازم دور بودي چشيدم خيلي

تلخ بود ، جون من زودتر بيا آخه ديگه طاقت ندارم از اين ثانيه هايي كه لحظه

هارو ازم مي گيرن اما ديرتر از هميشه متنفرم احساس مي كنم دارن مسخرم مي

كنن چون نشستم و دارم ميشمرمشون انقدر به ساعت ديوار اتاقم خيره شدم و

لحظه شمردم كه وقتي نگاش مي كنم فكر ميكنم خيلي ازم عصبانيه و اگه دستش

بهم برسه...ولي خوب ، بايد خوشحال باشه چون لحظه هارو واسه رسيدن به

فرشته اي مهربون مثل تو ميشمرم و اون ساعته لحظه شماري من براي رسيدن

به عشقمه...

حميد جونم از هميشه بيشتر عاشقتم و دوست دارم

دوست دارم
دوست دارم
... 

حميد جونم تولدت مبارك
امسال دومين ساليه كه من ميتونم تولدتو تبريك بگم از خدا مي خوام سالهاي زيادي بتونم تولدتو تبريك بگم و واست جشن بگيرم اگه همه ي روزاي سال بدترين روزاي زندگيم باشه شب تولد تو انقدر زيباست كه همه ي خستگيهارو همه ي غمهارو فراموش مي كنم چون مي دونم كه تو اين روز عزيزترين كسم اومده كه من تنها نباشم 
پس دليلي براي غم و غصه داشتن نمي مونه
با تمام وجودم از خدا ممنونم به خاطر آفريدن فرشته اي مثل تو
حميد جونم به خاطر همه ي كمكهايي كه اين سال بهم كردي ممنونم هيچ وقت فراموش نمي كنم وقتي همه تنهام گذاشتن تو كنارم بودي و همين واسم كافي بود
اينارو نوشتم كه همه بدونن واقعا مهربوني
خدايا هميشه ازت ممنونم به خاطر اين لطفي كه بهم كردي

 تولدت مبارك عشق من

خيلي دوست دارم

دست بزنيد و شادي كنيد امشب شب تولده

تو باغ سبز زندگي يه غنچه ي گل وا شده
خنده نشسته رو لباش شادي مي باره از چشاش
قد كشيده و بزرگ شده قربون اون قد و بالاش
كيك تولد بيارين بيار بيار كيك رو بيار
 شمعهارو زود روش بذارين بذار بذار شمعو بذار
يك و دو و سه د يالا شمعهارو فوت كن حالا
تولدت مبارك چش نخوري ايشالا
ببر ببر كيك رو ببر به ما بده تو هم بخور
 نازو نازو نازنينه ماه روي زمينه
 كيك تولدش هم مثل خودش شيرينه
گل و گل و گل گل گلكه چه خوشكل و با نمكه تولدش مباركه مباركه مباركه

تولدت مبارك حميدم 

عشق لالايي بارون تو شباست
نم نم بارون پشت شيشه هاست
لحظه ي شبنم و برگ گل ياس
لحظه ي رهايي پرنده هاست
تو خود عشقي كه همزاد مني
تو سكوت منو فرياد مني
تو خود عشقي كه شوق موندني
غم تلخ و گنگ شعراي مني
وقتي دنيا درد بي حرفي داره
تويي كه فرياد درداي مني

حميد جونم زودتر بيا دلم خيلي واست تنگ شده

خيلي دوست دارم عشق بي همتاي من

اي ماه من تو مهتاب تريني
به جانت قسم كه از عسل شيرين تريني
تو را قاب مي كنم و بر لب دل مي گذارم
كه از طلوع نور نيز زيبا تريني
اي عزيزترينم دوست دارم

دوست دارم فرزانه جونم

كاش! شب مي شد و از دور تو را مي ديدم
كاش! گلبوسه ي لبخند تو را مي چيدم
كاش يك! بار تو در خلوت من مي ماندي
راز پنهان مرا از نفسم مي خواندي
كاش! مهرم به درون دل تو مي تابيد
كاش! سير نگهم ،در نگهت مي خوابيد
كاش! ياد رخ من مست و خرابت مي كرد
كاش! افسون دلم نقش بر آبت مي كرد
كاش! افسانه ي عشقم به دلت جا مي شد
كاش! دنيا ز شعف غرق تمنا مي شد

دوست دارم حمیدم

مرا امشب تب هجران ز شب هاي دگر بيشست
چنان سوزد دلم ز آتش كه گويي نيش در نيشست
طبيبان عاجزند از ناله ي درد جگر سوزم
خداوندا چه درماني دواي اين دل ريشست؟؟؟

آن روز كه نگاهم كردي و مرا با شوق به گلستان آروزهايت بردي من از دريچه ي چشمان تو زندگي را دريافتم ، آن روز كه مرا به نام خواندي من به اعماق قلبت نفوذ كردم و نگاهم را نثار چشمان زيباي تو كردم
دوست دارم حميدجونم

در ميان همه گلها گشتم عاشق نشدم تو چه بودي كه به عشق تو گرفتار شدم؟؟؟

تقديم به حميدم 

خب ما از ماه عسل اومدیم

يارب!چه شبي ست امشب كه ز پس سحر ندارد من و باز آن دعاها كه

يكي اثر ندارد دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

حميدم كجايي

خيلي دوست دارم مواظب خودت باش هرجا هستي

......

من صدفي كوچك بودم كه پاي عابري مرا به رودخانه اي انداخت

 و زمان مرا به دريايي بزرگ رساند و دست دريا مرا تقديم اقيانوس ساخت

اقيانوس نيز مرا طرد كرد و رسيدم به ساحلي در جزيره اي دور افتاده ...

اكنون در چشمان پر غمم رقص دريا را ببين

 به صدايم گوش كن آن هم با عشق زخمه مي زند

 و آواز عشق مي خواند با خود مي انديشم از خود بيخود گشته ي چيستم

 گويي دل در سينه ندارم آري دلم در جايي مانده...

دقايقي مي گذرد و اكنون اين منم يه عاشق ، عاشق دريا و اين حسادت

 است كه مرا آرام نمي گذارد حسادت

 به امواج پر تلاطمي كه درآغوش دريايند امواجي كه دريا عاشق آنهاست

 و آنگاه كه براي لحظه اي از آنها دور ميشود

 براي در آغوش گرفتن دوباره ي اين امواج سركش گريزان ، قطره ها

را ميشمرد وحال آرزوي صدف كوچك آرزوييست محال...

او مي خواهد موج باشد تنها همدم دريا

 او مي خواهد هميشه آرام در كنار دريا باشد

تا قلب آبي اين درياي بي كران در حسرت دوري از امواج بي مهر به

تپش نيفتد او مي خواهد...اما...

تو فصل زرد گريه هام بهار آرزوم تويي

 تو خواب و تو بيداري هام هميشه پيش روم تويي

 جز تو نمي خوام دلمو به هيچ نگاهي بسپرم

 گفتمو باز بهت مي گم از ته دل دوست دارم

 دلم نمي خواد صداتو يه لحظه از ياد ببرم

 من هميشه ناز تورو هرچي كه باشه مي خرم

 مي خوام هميشه باشي و خنده رو لبهام بشوني

 هرچي كه دلتنگي دارم از دل تنهام بروني

بيا بيا بيا تا باز دست توي دستات بذارم

بذار كه دنيا بدونه دوست دارم...دوست دارم

عشق همانند پرنده ايست كه در آسمان مهرومحبت در پرواز است و بر بام خانه اي از صفا و صداقت مي نشيند و با شهامت در كنج اتاقي از دلدادگي و سخاوت لانه مي كند و آنقدر در رنج و انتظار مي ماند و بعد از وصال يا در لحظه ي تلخ جدايي از او مي ميرد...

اي كاش زمين بادكنكي بود كه با نفس هايم بادش مي كردم اي كاش آسمان آبي نبود تا به رنگ محبت با مداد عشق رنگش مي كردم اي كاش ماه بادبادكي بود تا در آسمان خانه ام به پرواز در مي آوردمش اي كاش زندگي ام مثل ستاره بود هميشه درخشان و تابان اي كاش روياهايم واقعي بود تا براي آيندگان مي نوشتم ...

گل سرخي برايت روشن مي كنم شايد مرا ببيني من در همسايگي علفهاي گمنام خانه دارم و آرزويم اين است كه هر روز بتوانم شعري برايت بگويم و كتابي در وصف نفسهاي تو بنويسم من كنار رودهاي قشنگي زندگي مي كنم كه دوست دارند يك روز دريا را در آغوش بگيرند من آينه اي بر ديوار اتاقم دارم كه هر روز صبح همه ي خدايان موهايشان را در آن شانه ميزنند من با واژه ها صبحانه مي خورم و در سطرهاي سپيد يك دفتر خودم را مي شويم گاهي واژه اي تازه مي آفرينم تا بتوانم با تو حرف بزنم وقتي تو هستي مي توان خورشيد را از ميان آسمان چيد و در دستمال كهنه اي پيچيد و كنار گذاشت مي توان ماه را خاموش كرد مي توان ستاره هاي غريب را فراموش كرد مي توان يك كبوتر بود يا پروانه اي بر شانه ي هابيل مي توان يك گل سرخ شعله ور بود يا كلمه اي تبدار بر لبان يك عاشق...

تقديم به تنها عشقم حميد جون

پروردگارا
خودم را تقديم تو مي دارم

 با من كن و از من ساز آنچه را خود اراده كني

 از اسارت نفس رهايم كن

 تا انجام اراده ات بهترتوانم

مشكلاتم را بگير تا پيروزي بر آنها شاهدي باشد

براي كساني كه با قدرت تو راه تو عشق تو ياريشان خواهم كرد باشد كه

 هميشه بر اراده ات گردن نهم...

سعي كن درد را بفهمي ذهنم را بخواني اشكم را ببيني صدايم را بشنوي صدايي كه تو در من خفه كردي آن صداي خفه روزي به تو خواهد گفت((دوستت دارم حمیدم))

واي بر من گر نمي ديدم تو را گر نمي ديدم در اين دنيا تو را گر نمي كردي به سوي من نگاه با نگاهي گر نمي رفتم ز راه عاشقي گر در سرشت من نبود يا كه عشقت سرنوشت من نبود گر تو را بخت بد كوتاه من سوي ديگر مي كشيد از راه من اين زمان جانم ز مهرت پر نبود سينه ام منزلگه اين در نبود گر چه ديدم در رهت دام بلا واي بر من گر نمي ديدم تو را

تو از كدوم قصه اي كه خواستنت عادته نبودنت فاجعه بودنت امنيته تو از كدوم سرزمين تو از كدوم هوايي كه از قبيله ي من يه آسمون جدايي؟؟؟

تقديم به اولين و آخرين عشقم

دوست دارم حميدم

در غروبي دلتنگ و غمگينم دلم سخت هوايت را كرده براي ديدن چشمان پر فروغت لحظه ها را مي شمرم وبراي ديدن برق چشمانت كه با درخشندگي خاص مرا به دور دستها مي برد چگونه مي توان تحمل كرد دوري از چشماني را كه عشق در آنها همچون درخشندگي خورشيد در آسمان نمايان است و اكنون ثانيه ها چه بي رحم و شتابان لحظه هايم را بر باد مي دهند كاش تنهايي ام را پاياني بود...

در دشت پر از لاله زار دلم به دنبال تو مي گردد اي زيباترين ستاره ي كهكشان خاطرم چشمان پر تلاطم و مواج تو را كه پر از عشق است مي يابم زيرا كه آن دو مرا با تلاطمشان به سوي تو مي خوانند و غنچه ي شكفته ي قلبم هنگام ديدار تو شكوفا مي شود

دوست دارم حميدم